Het aanmoedigingsbeleid ging gepaard met een aangepaste inrichting van (verkeersluwe) straten en pleinen, aanleg van veilige fietspaden en het realiseren van een stedelijk fietsroutenetwerk. Comfortabele en goed gesitueerde fietsstallingen werden ingeplant op en rond de stedelijke pleinen, nabij publieke gebouwen en verkeersknooppunten.

Maar vele bewoners van de binnenstad is het stallen van fietsen in of nabij de woning soms zo problematisch dat het fietsgebruik remt. Het dichte patroon van de woonwijken en de vele smalle woningen maakt dat er weinig plaats is om fietsen ‘inpandig’ te stallen. In veel gevallen echter blijven fietsen ook ‘buitenslapen’.

Het stadsbestuur van Brugge bestelde bij Grontmij een studie om een strategie voor het bewonersfietsparkeren uit te werken.  Het onderzoek bracht de omvang van het probleem in kaart door alle fietsen te tellen die nood hebben aan aan een veilige en comfortabele fietsparkeervoorziening.

In gesprekken werden de eisen verkend die bewoners stellen aan een fietsparkeervoorziening. Oplossingen zoals fietskluizen, fietstrommels en fietsgarages ingepast in straten, pleinen of groenzones verdienen de voorkeur omwille van hun ‘geslotenheid’. Op deze basis werkte Grontmij een typologie van oplossingen uit. Oplossingen waarvan de bewoners ook bereid waren te betalen.

De studie gaf de nodige inzichten aan het stadsbestuur om via een meer grootschalige aanpak in een aantal ‘prioritaire aandachtsgebieden’ om aan bewoners oplossingen aan te reiken binnen een straal van 150 meter van de woning.